Архив метки: статьи

Культура: Традыцыі размыліся да ўзроўню знікнення?

Чаму харавыя спевы менш папулярныя за сольную эстраду ці футбол?

Харавое мастацтва — адно з самых даўнейшых. Яно надзвычай дэмакратычнае, бо не патрабуе наяўнасці музычных інструментаў. І падыходзіць нават самым вялікім баязліўцам: не абавязкова ж спяваць сола. Жартуюць, што яно можа прынесці поспех і тым, хто не мае ні слыху, ні голасу: маўляў, трэба толькі словы вывучыць і ў патрэбныя моманты спраўна адкрываць рот. Дык чаму ж яно не развіваецца ў нас належным чынам? Чаму такая жудасная прорва паміж высокім майстэрствам прафесійных калектываў, шырока прызнаных у замежжы, і масавымі спеўнымі традыцыямі, што размыліся да ўзроўню знікнення?

Шмат гадоў і нават дзесяцігоддзяў беларускія дзеячы культуры ды аматары марылі, каб у нас гэтак жа, як у Прыбалтыцы, было сваё “Спеўнае поле” — стадыён ці іншая даволі вялікая прастора, дзе могуць збірацца шматлікія харавыя калектывы краіны і ўсе ахвотныя, каб спяваць разам — адзіным магутным хорам усёй Беларусі. Захады па ўвасабленні такой ідэі рабіліся, і неаднойчы. Здавалася, вось яшчэ крыху — і… Чарговыя рэформы, праведзеныя ў сістэме адукацыі, выклікалі занепакоенасць. У некалькі заходаў былі скасаваны адладжаныя, здавалася б, прынцыпы агульнай музычнай падрыхтоўкі. Калі ў школах “з ухілам” заняткі хорам былі абавязковымі, дык цяпер іх сталі пераводзіць у форму факультатываў, да таго ж, платных. Знікла прэстыжнасць: яшчэ і насмяхацца могуць з таго, хто прагне спяваць не эстрадныя песні сола ці ў гурце, а харавую музыку розных напрамкаў.

Пра ўсё гэта і многае іншае вялася размова на “круглым стале”, дзе прысутнічалі дзеячы харавога мастацтва розных узроўняў. У абмеркаваннях узялі ўдзел Валерый АЎРАМЕНКА, прафесар, дэкан вакальна-харавога факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі; Алена ІСАЙКІНА, кіраўнік народнай харавой капэлы БНТУ; Алена ЛАЦАПНЁВА, кіраўнік Дзіцяча-юначага ўзорнага хору “Ліра” мінскай СШ № 66; Таццяна МАРОЗАВА, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце СШ № 133 г. Мінска; Альбіна ПЯКУЦЬКА, прафесар, загадчык кафедры харавога і вакальнага мастацтва Беларускага дзяжаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў; Вольга СЛАБОДЧЫКАВА, кіраўнік хору “Санорэ” сталічнай СШ № 133; Тамара СЛАБОДЧЫКАВА, дацэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, кіраўнік харавой капэлы “Акадэмія” Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі; Аляксей СНІТКО, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце, кіраўнік хору “Concertino” Дзяржаўнага музычнага каледжа імя М.І. Глінкі, кіраўнік хору “Тоніка” Дзіцячай музычнай школы мастацтваў № 1 г. Мінска; Яўген ЯФІМАЎ, саліст харавой капэлы “Акадэмія” НАН Беларусі. Читать далее

Анна Немзер – СОВРЕМЕННАЯ ЖИЗНЬ КЛАССИЧЕСКОЙ МУЗЫКИ

СОВРЕМЕННАЯ ЖИЗНЬ КЛАССИЧЕСКОЙ МУЗЫКИ

Анна Немзер

На фоне возрастающего интереса к экономике культуры прагматические проблемы академической музыки до последнего времени оставались в стороне. Громких обсуждений этих проблем было немного, как будто сама мысль о необходимости реформировать и «коммерциализировать» такой институт, как филармонии, представлялась кому-то кощунственной. Тем не менее «чистого» (не зависящего от экономических законов) искусства быть не может. Данная статья основана на материале интервью с исполнительным директором Ассоциации директоров концертных организаций Евгением Дуковым, директором издательства «Классика — XXI», бывшим директором Российского музыкально-информационного центра Александром Кармановым, генеральным директором концертно-информационного агентства «InterMedia» Евгением Сафроновым, директором Московской филармонии Алексеем Шалашовым и директором Кемеровской государственной областной филармонии Людмилой Пилипчук[1].

Читать далее

Рецензия Анны Немзер на книгу Нормана ЛЕБРЕХТА “КТО УБИЛ КЛАССИЧЕСКУЮ МУЗЫКУ?”

СКЕЛЕТЫ В ШКАФУ (Н. ЛЕБРЕХТ. КТО УБИЛ КЛАССИЧЕСКУЮ МУЗЫКУ? ИСТОРИЯ ОДНОГО КОРПОРАТИВНОГО ПРЕСТУПЛЕНИЯ)

Анна Немзер 
Н. Лебрехт. Кто убил классическую музыку? История одного корпоративного преступления. М.: Классика-XXI, 2004. 588 c.

 

Большинство рецензий на книгу Нормана Лебрехта «Кто убил классическую музыку»[1] начинаются с сообщения о том, что она произвела эффект разорвавшейся бомбы, скандализовала общественность — и, разумеется, мгновенно стала бестселлером. Норман Лебрехт, английский музыковед, публицист, обозреватель Daily Telegraph, суммировал сведения, собранные им за годы профессиональной деятельности: подсчитал чужие гонорары, сделал некоторое количество арифметических выкладок, подвел итоги и вынес вердикт, обвинив великое множество людей в убийстве классической музыки. В результате получился весьма объемный увлекательный текст, снабженный приложением (перечнем гонораров) и обширными примечаниями (которые, заметим, требуют отдельных комментариев).

Автор подробнейшим образом рассказывает историю музыки — но только увиденную с изнанки. С первых же строк на читателя обрушивается поток шокирующих интриг, страницы пестрят именами знаменитых музыкантов, дирижеров и композиторов, однако все они суть второстепенные герои этой книги. В центре внимания — агенты, импресарио, менеджеры, начиная с Иоганна Петера Соломона, антрепренера Гайдна, и заканчивая недавно умершим Марком Маккормаком, успешным спортивным импресарио, в конце жизни решившим «делать деньги» на классической музыке. Серые кардиналы музыкального мира, о которых долгое время никто не задумывался, вдруг оказываются главными подозреваемыми в совершении преступления — и Лебрехт практически сразу выносит им приговор. Основные выводы сделаны уже в первой главе, имена убийц известны с самого начала, и это не позволяет назвать рецензируемый текст полноценным детективом. Автор не приберегает разгадку напоследок, а сразу же сообщает читателю оглушительную новость. После чего остается лишь выяснить подробности. Читать далее