Архив метки: хор

«Музыкант должен тонко чувствовать мир…»

2015-01-09smИнтервью с Алексеем Снитко, магистром искусствоведения, хоровым дирижером и педагогом

Перед дверью кабинета Детской музыкальной школы искусств № 1 имени Л. П. Александровской города Минска в ожидании окончания репетиции стоят мамы и бабушки. Я жду вместе со всеми, только не свою дочь, а руководителя хора Алексея Снитко.

«Ми-до-до», — за дверью дает установку мужской голос.

«Господи, Боже мой, возвеличился еси», — поют детские голоса.

«Господи, Боже мой… — повторяет мужской голос и продолжает: «до» поем нежно».

Услышанное подсказывает, что дети из хора «Тоника» готовят программу для выступления на фестивале «Державный глас».

Вскоре открываются двери, юные вокалисты встречаются с мамами, обнимают бабушек. На их лицах не видно усталости, наоборот, они выходят одухотворенными. После беседы с руководителем хора Алексеем Ивановичем Снитко я начинаю понимать, почему его воспитанники так любят хоровое пение. Впрочем, польза музыки для детей и так очевидна. Читать далее

Культура: Традыцыі размыліся да ўзроўню знікнення?

Чаму харавыя спевы менш папулярныя за сольную эстраду ці футбол?

Харавое мастацтва — адно з самых даўнейшых. Яно надзвычай дэмакратычнае, бо не патрабуе наяўнасці музычных інструментаў. І падыходзіць нават самым вялікім баязліўцам: не абавязкова ж спяваць сола. Жартуюць, што яно можа прынесці поспех і тым, хто не мае ні слыху, ні голасу: маўляў, трэба толькі словы вывучыць і ў патрэбныя моманты спраўна адкрываць рот. Дык чаму ж яно не развіваецца ў нас належным чынам? Чаму такая жудасная прорва паміж высокім майстэрствам прафесійных калектываў, шырока прызнаных у замежжы, і масавымі спеўнымі традыцыямі, што размыліся да ўзроўню знікнення?

Шмат гадоў і нават дзесяцігоддзяў беларускія дзеячы культуры ды аматары марылі, каб у нас гэтак жа, як у Прыбалтыцы, было сваё “Спеўнае поле” — стадыён ці іншая даволі вялікая прастора, дзе могуць збірацца шматлікія харавыя калектывы краіны і ўсе ахвотныя, каб спяваць разам — адзіным магутным хорам усёй Беларусі. Захады па ўвасабленні такой ідэі рабіліся, і неаднойчы. Здавалася, вось яшчэ крыху — і… Чарговыя рэформы, праведзеныя ў сістэме адукацыі, выклікалі занепакоенасць. У некалькі заходаў былі скасаваны адладжаныя, здавалася б, прынцыпы агульнай музычнай падрыхтоўкі. Калі ў школах “з ухілам” заняткі хорам былі абавязковымі, дык цяпер іх сталі пераводзіць у форму факультатываў, да таго ж, платных. Знікла прэстыжнасць: яшчэ і насмяхацца могуць з таго, хто прагне спяваць не эстрадныя песні сола ці ў гурце, а харавую музыку розных напрамкаў.

Пра ўсё гэта і многае іншае вялася размова на “круглым стале”, дзе прысутнічалі дзеячы харавога мастацтва розных узроўняў. У абмеркаваннях узялі ўдзел Валерый АЎРАМЕНКА, прафесар, дэкан вакальна-харавога факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі; Алена ІСАЙКІНА, кіраўнік народнай харавой капэлы БНТУ; Алена ЛАЦАПНЁВА, кіраўнік Дзіцяча-юначага ўзорнага хору “Ліра” мінскай СШ № 66; Таццяна МАРОЗАВА, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце СШ № 133 г. Мінска; Альбіна ПЯКУЦЬКА, прафесар, загадчык кафедры харавога і вакальнага мастацтва Беларускага дзяжаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў; Вольга СЛАБОДЧЫКАВА, кіраўнік хору “Санорэ” сталічнай СШ № 133; Тамара СЛАБОДЧЫКАВА, дацэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, кіраўнік харавой капэлы “Акадэмія” Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі; Аляксей СНІТКО, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце, кіраўнік хору “Concertino” Дзяржаўнага музычнага каледжа імя М.І. Глінкі, кіраўнік хору “Тоніка” Дзіцячай музычнай школы мастацтваў № 1 г. Мінска; Яўген ЯФІМАЎ, саліст харавой капэлы “Акадэмія” НАН Беларусі. Читать далее

Бясконцасць спасціжэння

Што адбываецца ў харавым жанры?
IMG_2139w
А. Снітко і хор МДМВ ім. Глінкі

Мы можам ганарыцца тым, што беларускія хары нязменна становяцца лаўрэатамі самых складаных замежных конкурсаў (а там патрабуюцца адметная спеўная тэхніка, валоданне рознымі гістарычнымі стылямі, высокі мастацкі ўзровень выканальніцтва). Айчынныя калектывы запатрабаваныя на прэстыжных харавых фестывалях, дзе годна прадстаўляюць нашу краіну. На першы погляд здаецца, што ўсё ідзе як мае быць.

Але найбольш прагрэсіўныя дырыжоры і харавыя педагогі занепакоены паступовым працэсам разбурэння харавой культуры. І ён, на вялікі жаль, незваротны. Па сутнасці, ужо ў постсавецкі час перастала існаваць сістэма, плён якой мы яшчэ бачылі тады, калі айчынныя харавыя калектывы пасля падзення «жалезнай заслоны» прадстаўлялі нашу краіну за мяжой на надзвычай высокім узроўні. Читать далее

Запись хоров

Большинство хормейстеров периодически сталкиваются с проблемой качественной записи хорового коллектива. В недавно в интернете мне попался довольно полезный и содержательный материал, касающийся базовых основ организации звукозаписи хорового коллектива. Уверен, текст будет полезен как коллегам-дирижерам, так и начинающим режиссерам звукозаписи. Ниже приводится текст по материалам журнала «Звукорежиссер«:

Полезно обсудить всегда актуальную тему записей хоров, ибо почти любому, кто занимается звукозаписью, приходится сталкиваться с этим жанром, результаты же не всегда бывают удачными, а иногда и просто печальными, несмотря на кажущуюся простоту процесса.

Хор a capella

Несколько слов о расстановке хористов. Для примера возьмем смешанный хор, большой или камерный. Классическая схема расстановки самая распространенная: сопрано — первые один или два ряда слева, альты первые один или два ряда справа; за сопрано, то есть третий или третий и четвертый ряды — тенора, а за альтами — басы, причем вторые, более низкие, ближе к центру. Читать далее